Ścianki szczelne z grodzic stalowych

Ściankami szczelnymi nazywamy konstrukcję składającą się z podłużnych elementów stalowych (grodzic) zagłębionych w grunt, ściśle do siebie przylegających. Stosowane jako konstrukcje tymczasowe i stałe do zabezpieczania przed osunięciem mas ziemnych np.: w głębokich wykopach, przyczółkach mostowych czy nabrzeżach portowych. W celu uzyskania odpowiedniej szczelności , sąsiadujące ze sobą elementy mają odpowiednie połączenia na całej długości tzw. zamki.

Ścianki berlińskie

Ścianka berlińska stanowi obudowę głębokich wykopów. Jest powszechnie stosowana jako konstrukcja tymczasowa. Ścianka berlińska składa się z pionowych słupów stalowych i poziomych elementów opinki. Słupy wykonywane są z różnego rodzaju dwuteowników lub podwójnych ceowników tworzących słupy dwugałęziowe. Wolne przestrzenie między słupami opinki wypełniane są najczęściej przy pomocy bali drewnianych.

Palisada z pali żelbetowych

Palisady wykonywane są z pali żelbetowych typu CFA (średnica do 1000 mm). Zbrojenie pali stanowią kształtowniki dwuteowe lub szkielety prętowe (kosze zbrojeniowe). Pale tworzące palisadę wykonywane są na zakład lub w określonym rozstawie. Zastosowanie palisad daje możliwość dopasowania się do złożonego kształtu wykopu, pozwala zbliżyć się maksymalnie do pobliskiej zabudowy. Metoda wykonywania jest cicha i nie powoduje wstrząsów. Obudowę wykopu z pali można wykonać w większości rodzajów gruntów. Po wykonaniu konstrukcji obudowy, ścianę z pali zwieńcza się żelbetowym oczepem.

Pale przemieszczeniowe

Wykonanie pali polega na wkręceniu w grunt stalowej tuby powodującej boczne rozepchnięcie gruntu - bez transportu urobku na powierzchnie terenu. Poprzez dogęszczenie gruntu na pobocznicy pala uzyskuje się lepsze parametry kontaktowe na granicy ośrodków pal - grunt. Ostrze tracone jakim zakończona jest tuba, po osiągnięciu odpowiedniej głębokości zostaje pod podstawą pala. Zbrojenie pala może być wprowadzane zarówno w trakcie jak i po betonowaniu. Po osiągnięciu odpowiedniej głębokości następuje betonowanie pala z jednoczesnym wykręcaniem świdra w prawą stronę, powodując ponowne dogęszczenie odprężonego gruntu.

Pale formowane w gruncie (średnica rury obsadowej do 1500mm)

Technologia wykonania tego typu pali polega na wkręceniu w grunt rury obsadowej. Następnie rozpoczyna się proces wydobywania urobku z rury. W dalszym etapie wprowadza się zbrojenie pala, a następnie betonuje się metodą "contractor"( betonowanie podwodne). Rura do betonowania podwodnego powinna być stale zagłębiona w betonie, dzięki czemu nie następuje segregacja składników mieszanki betonowej. Pale te mają zastosowanie w gruntach spoistych od zwartych do twardoplastycznych i niespoistych zagęszczonych, w terenie zabudowanym.

Pale CFA (średnica do 1000 mm)

Wiercenie odbywa się świdrem ciągłym z rdzeniem rurowym do tłoczenia mieszanki betonowej. Po dowierceniu do projektowanej rzędnej spina się wiertnicę z pompą betonową. Następnie rozpoczyna się proces betonowania z jednoczesnym podnoszeniem świdra. Beton jest pompowany pod ciśnieniem, dzięki czemu nie dochodzi do rozluźnienia gruntu na pobocznicy pala. Następuje dokładne wypełnienie trzonu pala mieszanką betonową. Po zakończeniu betonowania wprowadza się stalowy kosz zbrojeniowy lub kształtownik. Proces wykonywania pala jest monitorowany. Podstawową zaletą tej metody jest szybkość wykonania. Pale CFA można wykonywać we wszystkich rodzajach gruntów, zarówno sypkich jak i spoistych.

Pale VIBREX

Pale Vibrex wykonuje się wbijając rurę stalową ze stalowym szczelnym butem w podstawie (kafar spalinowy lub hydrauliczny), następnie wprowadza się szkielet zbrojenia pala do suchego wnętrza rury stalowej, po czym następuje wypełnienie wnętrza rury suchym betonem. Rura zostaje wyciągnięta na wysokość 3 - 4 m za pomocą wyciągarki i wibratora, po czym następuje dopełnienie rury betonem i ponowne wbijanie rury kafarem. Po wypełnieniu rury suchym betonem ostateczne wyciąga się rurę za pomocą wyciągarki i wibratora. W wyniku zagęszczenia i wibrowania betonu dolna część pala ma większą średnicę (większa nośność).

Kolumny żwirowe ( średnica do 1000 mm)

Sposobem na zagęszczanie warstw luźnych gruntów czy zalegających na dużych głębokościach soczewek może być metoda wibrozagęszczania. Podczas formowania w słabym podłożu kolumn z kruszywa, kamienie są wciskane w otaczający grunt wzmacniając go, a duża przepuszczalność kolumny pozwala na szybki odpływ wyciskanej z gruntu wody i zmniejszenie ciśnienia porowego. Wytworzenie w podłożu stosunkowo sztywnych kolumn powoduje zmniejszenie jego ściśliwości i osiadań oraz przyspieszenie konsolidacji. Kolumny żwirowe stosowane są w słabych gruntach spoistych i uwarstwionych, nie poddających się zagęszczaniu własnemu. Metoda ta jest również skuteczna przy wzmacnianiu niekontrolowanych nasypów, zawierających m.in. gruz, żużel, popioły, itp.

Mikropale

Mikropale stosowane są do wzmacniania istniejących jak i budowy nowych fundamentów. Technologia wykonania mikropali sprowadza się do wiercenia udarowo-obrotowego z jednoczesnym tłoczeniem zaczynu cementowego, który wokół pala tworzy buławę. Pierwszy odcinek żerdzi zakończony jest koronka skrawającą grunt. Kolejne odcinki żerdzi przedłużane są poprzez łączenie ich na mufy. Możliwość łączenia żerdzi pozwala na stosowanie lekkiego sprzętu w niskich pomieszczeniach i trudno dostępnych miejscach. Dzięki możliwości wykonania pali pod dowolnym kątem przenoszą one nie tylko obciążenia wciskające, ale także wyciągające. Zaletą iniekcji ciśnieniowej jest penetracja zaczynu powodującą petryfikację gruntu wokół trzonu pala. Nieregularny kształt postrzępionej buławy iniekcyjnej, która tworzy solidne połączenie z gruntem zwiększa znacząco nośność mikropala.